ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ  ΙΠΠ.  ΒΡΥΩΝΗΣ
ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ  ΟΡΘΟΠΑΙΔΙΚΟΣ
Χειρ. Ορθοπαιδικός Δ/ντή  στο Α΄ Νοσοκομείο Ι.Κ.Α. Αθηνών
Γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1955. Αποφοίτησε από το Λεόντειο Λύκειο της Νέας Σμύρνης το 1973 και από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1982. Μετά την στρατιωτική του θητεία το 1982 -1983 στην Ε΄ Μ.Κ. και την υπηρεσία υπαίθρου στο Αγρ. Ιατρείο Κ. Μέλπειας Μεσσηνίας έλαβε την ειδικότητα της Χειρουργικής Ορθοπαιδικής στα Νοσ/μεία Παίδων Π. κ΄ Α. Κυριακού και Κ.Α.Τ. “Απόστολος Παύλος” έως τον Δεκέμβριο του 1990.


Από το 1991 υπηρετεί  ως ειδικευμένος Χειρ. Ορθοπαιδικός, με τον βαθμό του Δ/ντή σήμερα, στο Α΄ Νοσοκομείο Ι.Κ.Α. Αθηνών, παράρτημα του Σισμανόγλειου Γ.Ν.Α.

Παράλληλα διατηρεί Ιδ. Ιατρείο στην οδό Ελπίδος 7 της Αγίας Παρασκευής Αττικής.




Εχει ενεργό συμμετοχή στην εκπόνηση μεγάλου αριθμού επιστημονικών εργασιών και ανακοινώσεων καθώς και τακτική συμμετοχή σε συνέδρια και μετεκπαιδευτικά σεμινάρια του εσωτερικού και του εξωτερικού.

Στην άσκηση της Ορθοπαιδικής ασχολείται ιδιαίτερα με την αρθροσκοπική χειρουργική, τις αρθροπλαστικές, τις παθήσεις της σπονδυλικής στήλης, την τραυματολογία και την οστεοπόρωση.

Ξένες γλώσσες: Αγγλική και Γαλλική.

Οικογενειακή κατάσταση: Εγγαμος και πατέρας δύο παιδιών.



ΟΣΦΥΑΛΓΙΑ:  Χρειάζεται προσοχή!



Η οσφυαλγία, δηλαδή ο πόνος στη μέση, είναι ίσως το συχνότερο σύμπτωμα που αναγκάζει κάποιον ενήλικο να ζητήσει ιατρική συμβουλή, ασχέτως φύλου και εργασίας.

Ο πόνος εμφανίζεται χαμηλά στην οσφυική χώρα, ποικίλλει σε ένταση και διάρκεια, ενώ μπορεί να επεκτείνεται προς τους γλουτούς , την ράχη ή την κοιλιά και συνοδεύεται συνήθως από δυσκινησία. Ο πάσχων πολλές φορές αναφέρει κάποια μορφή καταπόνησης της οσφύος, όπως απότομη κίνηση ή άρση βάρους, συχνά όμως η έναρξη του πόνου είναι ασαφής.

Μπορεί η διάρκεια του πόνου να είναι μικρή, οπότε μιλάμε γιά οξεία οσφυαλγία, ή μεγαλύτερη των τριών μηνών, οπότε η οσφυαλγία χαρακτηρίζεται ως χρόνια.

Τα αίτια αφορούν παθήσεις της σπονδυλικής στήλης ή και των γειτονικών μυών, μπορεί ομως η οσφυαλγία να αποτελεί συνέπεια ή μέρος κάποιας γενικότερης νοσου. Στην πρώτη περίπτωση ανήκουν κυρίως  οι εκφυλιστικές βλάβες, η κήλη του μεσοσπονδυλίου δίσκου, οι μυικές  κακώσεις της περιοχής, η σπονδυλόλυση – σπονδυλολίσθηση, πρωτοπαθή ή δευτεροπαθή νεοπλάσματα  και διάφορες συγγενείς ή αναπτυξιακές παθήσεις. Αλλες νόσοι που εκδηλώνονται πιθανόν και με οσφυαλγία είναι η οστεοπόρωση, διάφορες παθήσεις του πεπτικού  ( χολολιθίαση, κολίτιδες, νεοπλάσματα κτλ) ή του ουροποιογεννητικού συστήματος ( κολικός του νεφρού, λοιμώξεις, κύστεις ωοθήκης, νεοπλάσματα, εξωμήτριος κύηση ), λοιμώδη νοσήματα, όπως ο μελιταίος πυρετός,     ρευματοπάθειες, νευρολογικές παθήσεις, ανευρύσματα αορτής ή αποφρακτική αρτηριοπάθεια και πολλές άλλες σπανιώτερες. Δεν πρέπει βέβαια να ξεχνάμε ότι σε σημαντικό ποσοστό περιπτώσεων δεν εντοπίζεται συγκεκριμένο αίτιο.

Μεγάλη σημασία έχουν η προσεκτική λήψη πλήρους  ιστορικού του ασθενούς και η λεπτομερής κλινική εξέταση. Ελέγχεται η κινητικότης της σπονδυλικής στήλης, τα ειδικά σημεία των κάτω άκρων, τα αντανακλαστικά τους, η μυϊκή ισχύς και η αισθητικότης τους, οι περιοχές του κορμού για σημεία εντοπισμένης ευαισθησίας, η κοιλιακή χώρα και οτιδήποτε άλλο θεωρείται ότι συσχετίζεται με τον πόνο της μέσης.

Ο ακτινολογικός έλεγχος θα σκιαγραφήσει την κατάσταση της σπονδυλικής στήλης και θα καθορίσει την ανάγκη περαιτέρω διερεύνησης, π.χ. με αξονική ή μαγνητική τομογραφία. Χρήσιμος είναι και ένας βασικός αιματολογικός και βιοχημικός έλεγχος.

Ορισμένα συνοδά συμπτώματα ή στοιχεία από το ατομικό αναμνηστικό του ασθενούς πρέπει να τυγχάνουν ιδιαίτερης προσοχής. Αν ο πάσχων αναφέρει επίμονο κοιλιακό πόνο, πυρετό, ραχιαλγία, απώλεια βάρους, οίδημα κάτω άκρου, διαταραχές της ουρήσεως, αδυναμία στην βάδιση, νυκτερινό πόνο, καταβολή δυνάμεων ή άλλο σοβαρό ενόχλημα ή έχει ιστορικό πιθανόν σχετιζόμενο με οσφυαλγία  τότε πρέπει να υποβληθεί σε εκτενέστερη διαγνωστική διαδικασία ώστε να αποκλεισθεί  ή να εντοπισθεί κάποια σοβαρότερη νόσος. Το ίδιο ισχύει και στις περιπτώσεις όπου ο πόνος επιμένει παρά την εφαρμοζόμενη θεραπεία.

Οι περισσότερες περιπτώσεις οσφυαλγίας αντιμετωπίζονται επιτυχώς με τις συνήθεις θεραπείες, όπως είναι τα αντιφλεγμονώδη, μυοχαλαρωτικά, αναλγητικά ή ηρεμιστικά φάρμακα, οι φυσικοθεραπείες, η εφαρμογή ζώνης οσφύος  ή διάφορες εναλλακτικές μέθοδοι. Σε λίγα περιστατικά θα χρειαστεί χειρουργική επέμβαση, όπως σε μεγάλες δισκοκήλες ή σημαντικές σπονδυλικές στενώσεις, τα οποία πρέπει να επιλέγονται προσεκτικά με καθορισμένα κριτήρια.

Το σημαντικό θέμα που πρέπει να τονιστεί είναι η έγκαιρη και συνεπής θεραπευτική  αγωγή. Οσο νωρίτερα ξεκινήσει η θεραπεία που θα επιλεγεί τόσο πιθανότερο είναι ο ασθενής να απαλλαγεί σύντομα και αποτελεσματικά από τα ενοχλήματά του.

Στις περιπτώσεις ασθενών οι οποίοι βρίσκονται στην κατάσταση του χρόνιου πόνου αποκτά μεγάλη σημασία η συνεργασία ιατρού και ασθενούς ώστε σταδιακά να εντοπισθούν οι επιβαρυντικοί παράγοντες ώστε να ξεκινήσει η τροποποίηση ή η αναίρεσή τους. Σαν τέτοιοι θεωρούνται διάφορες καθημερινές συνήθειες ή συνθήκες εργασίας κυρίως. Εδώ θα τονίσουμε την σημασία της φυσικής άσκησης που προσαρμόζεται στα μέτρα του ασθενούς, της τακτικής ήπιας δραστηριότητος, του ελέγχου του σωματικού βάρους, των καλών συνθηκών ύπνου και της καλής στάσης του σώματος.

Είναι λοιπόν πολύ σημαντικό ο πάσχων από οσφυαλγία να μην υποτιμά το πρόβλημά του και να αναζητά έγκαιρα την καλύτερη λύση συμβουλευόμενος τον αρμόδιο ιατρό του. Η σωστή διάγνωση που θα τεθεί από τη συνεργασία τους και η κατάλληλη συνολική αντιμετώπιση θα του προσφέρει βελτιωμένη ποιότητα ζωής.





ΙΑΤΡΕΙΟ  Ελπίδος 7,  Αγία Παρασκευή Αττικής.